Kaplica Wniebowzięcia NMP w Sopocie

Kaplica pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Sopocie, dawniej nazywana „Kaplicą Polską”, to neogotycki, ceglany kościółek, który wzniesiono w latach 1869–1870 z inicjatywy lokalnych katolików. Jej budowa była możliwa dzięki bezpłatnej pracy miejscowych Kaszubów. Poświęcono ją 14 sierpnia 1870 roku, nadając wezwanie Wniebowzięcia NMP. Przed II wojną światową kaplica stanowiła miejsce spotkań zarówno dla polskich, jak i niemieckich katolików. Wnętrze kaplicy kryje dwa cenne zabytki: drewnianą rzeźbę Chrystusa Ukrzyżowanego z końca XV wieku oraz figurę Matki Boskiej z początku XVI wieku, nadające wnętrzu unikalny, historyczny charakter. Kaplica służyła głównie Kaszubom, w sezonie letnim odwiedzali ją także polscy wczasowicze. W 1902 roku w Sopocie otwarto większy kościół pw. Gwiazdy Morza, co sprawiło, że kaplica stała się miejscem bardziej kameralnym.