Kaplica św. Wojciecha – miejsce pielgrzymek i historii

Kaplica na Wzgórzu św. Wojciecha, ma bogatą historię sięgającą prawdopodobnie XIV–XV wieku. Pierwsze wzmianki o niej pojawiają się w inwentarzu dóbr biskupów włocławskich z 1645 roku. Obiekt był wielokrotnie odnawiany – w 1575 roku, a następnie w 1880 roku. W XIX wieku kaplica została otoczona cmentarzem. Dawniej jej lokalizację łączono z legendami o przechowywaniu ciała św. Wojciecha.

W XVII wieku kaplica stała się miejscem pielgrzymek organizowanych przez jezuitów ze Starych Szkotów. Każdego roku, 23 kwietnia, w dzień odpustu św. Wojciecha, gromadzili się tu wierni.

Kaplica ma jednonawowy plan o wymiarach 7,5 x 6 metrów. Dolna część świątyni została zbudowana z gotyckiej cegły, a górna – z muru pruskiego. Dach wieńczy wieżyczka, a wnętrze nakryte jest płaskim stropem. Centralnym punktem kaplicy jest ołtarz z figurą św. Wojciecha z XVIII wieku oraz relikwiarz w kształcie monstrancji, zawierający relikwie świętego, sprowadzone w 1953 roku dzięki staraniom prymasa Stefana Wyszyńskiego. Relikwie te pochodzą z klasztoru warszawskich wizytek, gdzie wcześniej znajdowały się w posiadaniu królowej Ludwiki Marii, żony Władysława IV i Jana Kazimierza.

W 1953 roku wnętrze kaplicy ozdobiono malowidłami autorstwa Edmunda Sztyflera, które przedstawiają sceny z życia św. Wojciecha.