Zabytkowy budynek wybudowany w 1914 roku. Był wtedy budynkiem gościnnym pruskiego następcy tronu Fryderyka Wilhelma. Jego główną rezydencję stanowiła Willa Morski Dom (Seehaus) wybudowana w 1911 r. przez Adolfa Bielefeldta dla sopockiego przedsiębiorcy, Hugo Werminghoffa (budynek znajdujący się na sąsiedniej działce „Magnolia"). W 1912 r. magistrat wykupił budynek, przekazując go w darze pruskiemu następcy tronu, Fryderykowi Wilhelmowi, który bardzo często bywał w Sopocie i po dwóch latach użytkowania postanowił powiększyć swoją posiadłość o budynek do którego zapraszał ówczesną elitę europejską.

Sopockie wille o nawiązującym do romantyzmu wystroju stanowią szczególnie malowniczy i urozmaicony element lokalnego budownictwa. Zazwyczaj są to jednopiętrowe budynki, gdzie dolne kondygnacje wykonane są z murowanej cegły, a górne z konstrukcji szkieletowej, pokryte ceramicznymi dachami. Charakteryzują się one obecnością werand, wykuszy, balkoników oraz ozdobnych wieżyczek.Przykładem takiego budynku jest kilkurodzinna willa wzniesiona w 1905 roku. Jej parterowy trzon, mający kształt prostokąta z kilkoma ryzalitami, został wzniesiony z cegły, natomiast piętro, pokryte ceramicznymi dachami, wykonane jest w konstrukcji szkieletowej. Elementami dekoracyjnymi i funkcjonalnymi są szkieletowe przybudówki zawierające sień i werandy, drewniany balkon na piętrze oraz sześciokątny wykusz w południowo-wschodnim narożu, pokryty blaszanym daszkiem w formie ostrosłupa.Prawdopodobnie, oprócz swojej pierwotnej funkcji mieszkalnej, willa kiedyś pełniła rolę pensjonatu.

W szczególności zachwycające są wille w Sopocie, które odwołują się do romantycznego stylu architektonicznego. Zazwyczaj są to jednopiętrowe budynki, gdzie dolne kondygnacje wykonane są z cegły, a górne z konstrukcji szkieletowej, pokryte ceramicznymi dachami. Charakteryzują się one obecnością werand, wykuszy, balkoników i ozdobnych wieżyczek. Przykładem bardziej skromnej willi jest ta piętrowa z 1904 roku, należąca do sopockiego rentiera o nazwisku Karpiński. Budynek ten posiada parterową werandę z tarasem na dachu oraz drewnianą przybudówkę pełniącą funkcję sieni.

Rezydencja fabrykanckiej rodziny Herbstów. Bardziej znana w Łodzi, gdzie zarządzała wielkim przedsiębiorstwem. Na terenie dawnej rodzinnej posiadłości rodziny, w Księżym Młynie, funkcjonuje muzeum "Pałac Herbstów".Pod koniec XIX wieku Herbstowie zaczęli wyjeżdżać na letnie pobyty do modnego kurortu w Zoppot. Wyjazdy i kurort na tyle spodobały się rodzinie, że w 1891 r. nestor rodu Edward kupił willę wraz przylegającym parkiem, należącym wcześniej do kupca Johannesa Icka.W okresie mieszkania w Sopocie, rodzina angażowała się w lokalne życie społeczne i wpisała się w historię miasta. Wielcy mecenasi sztuki, filantropi, fundatorzy rozmaitych przedsięwzięć na terenie miasta Sopot.

Nie wiadomo dokładnie, kiedy obiekt został zbudowany, ale działał już w 1650 roku, kiedy opat oliwski Aleksander Kęsowski oddał obiekt jako papiernię w dzierżawę Nathanelowi Probsterowi, oraz gdy młyn został uwietrzniony na obrazie Milwitza "Bitwa pod Oliwą". Wraz z dzierżawą Probster otrzymał prawo wyrębu drzew w lasach klasztornych. Drzewo było używane zarówno jako surowiec do produkcji papieru, jak i do naprawy budynków papierni. Papier z młyna na Kamiennym Potoku prawdopodobnie był używany przez zakonników z klasztoru w Oliwie i trafiał prawdopodobnie do Gdańska. Młyn papierniczy napędzany wodami Kamiennego Potoku, bo takie było przeznaczenie budynku, działał nieprzerwanie do roku 1907. Rok później ówczesny właściciel papierni wybudował nad młyńskim stawem już nieistniejący drewniany pawilon kawiarniany, według projektu Feliksa Rakowskiego. Dom w podobnym stylu ozdobił drewnem i dołączył do niego ganek z werandą. W pawilonie działała restauracja wraz z kawiarnią, a następnie gospoda "W starym młynie", która była czynna do końca lat 30. Później w tym miejscu mieściła się poczta.

Grand Hotel w Sopocie to jedno z najbardziej rozpoznawalnych i prestiżowych miejsc noclegowych nad Bałtykiem w Polsce. Hotel ten został otwarty w 1927 roku, w okresie rozkwitu kurortów nadbałtyckich, kiedy Sopot cieszył się dużą popularnością jako miejsce wypoczynku. W okresie międzywojennym Grand Hotel stał się miejscem, gdzie wypoczywali i spotykali się goście z różnych zakątków Europy. To ekskluzywne miejsce przyciągało elitę polityczną, artystyczną i kulturalną.W okresie II wojny światowej hotel był wykorzystywany przez niemieckie wojsko. Po wojnie, w okresie PRL-u, Grand Hotel został znacjonalizowany. Jednak po upadku komunizmu i przemianach gospodarczych w Polsce, hotel został zwrócony dawnej właścicielce i przeszedł gruntowną renowację.Obecnie Grand Hotel w Sopocie to luksusowy pięciogwiazdkowy obiekt, który nadal przyciąga gości z całego świata. Jest on nie tylko symbolem luksusu i elegancji, ale także ważnym punktem kulturowym i historycznym na wybrzeżu Bałtyku.

Willa została zbudowana na zlecenie Augusta Karpińskiego według projektu gdańskiego architekta Paula Renzela. Był to piętrowy, klasycystyczny dom z charakterystycznymi elementami architektonicznymi, takimi jak loggia widokowa na piętrze, dwuskrzydłowy ryzalit oraz boczna wieża zwieńczona strzelistym hełmem z latarnią. W 1909 roku obok willi wzniesiono oficynę, również zaprojektowaną przez Renzela. W 1912 roku Karpiński sprzedał willę, znaną wtedy jako Willa Martha, Ignatzowi Paulowi Schröderowi z Sopotu. Nowy właściciel zlecił architektowi Fr. Jödicke przebudowę oficyny, przekształcając ją w wytwórnię papierosów Ipsiana Zigarettenfabrik. W 1919 roku posiadłość nabył Witold Kukowski, prawnik i ekonomista. Kukowski zlecił przebudowę wejścia od strony południowej i wschodniej oraz zmianę zwieńczenia wieży, powierzając prace gdańskiemu architektowi W. Harnauowi. Po 1926 roku willa trafiła w ręce Saturnina Edwarda Doeringa, producenta marcepanu i kakao, który prowadził tu część swojej działalności do lat 30. XX wieku.

Rzeźba Jasia Rybaka, o wysokości 240 cm, przedstawia młodzieńca z koszem pełnym ryb na głowie. Jest to replika XIX-wiecznej rzeźby o nieznanym autorstwie, która do 1998 roku stała w ogrodzie przy ulicy Dworcowej 4, nieopodal sopockiego dworca PKP. Obecnie replika stoi w tym samym miejscu, natomiast oryginał został przeniesiony do sali obrad Rady Miasta Sopot. Historia figury sięga początku XX wieku, gdy ozdobiła ogród kamienicy przy ulicy Dworcowej (ówczesna Kastanienallee). Wykonana z kamionki i pomalowana na wzór terakoty, rzeźba łączy w sobie elementy włoskiego renesansu, co było efektem fascynacji niemieckich architektów tamtego okresu stylem włoskim. Na wybór figury młodzieńca jako dekoracji ogrodu wpływ mógł mieć jej właściciel, Otton Rabe, pejzażysta z Królewca, który związał się z Sopotem pod koniec życia. Popularność rzeźby Jasia Rybaka wynika nie tylko z jej estetyki, ale także z historycznych konotacji. Oryginalna wersja rzeźby znajduje się w oranżerii pałacu Sanssouci w Poczdamie, co dodawało jej prestiżu i zapewniało duże zainteresowanie wśród miłośników sztuki, zwłaszcza w okresie, gdy wszelkie przedmioty związane z cesarską rodziną Niemiec były wyjątkowo cenione.

Latarnia morska w Sopocie ma niezwykłą historię, ponieważ pierwotnie była kominem. W 1903 roku, podczas budowy zakładu balneologicznego, powstała kotłownia, której komin zaprojektowano tak, by harmonizował z okoliczną architekturą. Po II wojnie światowej budynek został przejęty przez miasto i przekształcony w łaźnię, a w 1956 roku oddano go w zarząd Szpitalowi Reumatologicznemu. W 1975 roku, po modernizacji kotłowni, komin przestał być potrzebny – przebudowano go i zamontowano na nim światło nawigacyjne. Początkowo zasięg światła wynosił 5 mil morskich, więc nie klasyfikowano go jako latarni morskiej. Dopiero po zwiększeniu zasięgu do 17 mil uzyskał ten status. Obecnie jednak, po zmniejszeniu zasięgu do 7 mil morskich w 1999 roku, nie jest już formalnie uznawany za latarnię morską, choć wciąż potocznie tak się go nazywa. Wieża jest otwarta dla zwiedzających jako punkt obserwacyjny z wyjątkowym widokiem na wybrzeże Bałtyku.

W 1911 roku, w sopockim Parku Północnym, stanęła wyjątkowa, klasycystyczna budowla – Pawilon Sztuki. Zaprojektowany przez architekta Paula Puchmuellera na zlecenie Gdańskiego Związku Plastyków, pawilon utrzymany jest w stylu zmodernizowanego klasycyzmu. Dzięki specjalnie zaprojektowanym oknom, przestronna sala wystawiennicza była oświetlona światłem naturalnym, co idealnie nadawało się do prezentacji dzieł sztuki.Pawilon Sztuki otwarto uroczyście 2 czerwca 1911 roku, a od tego momentu stał się on ważnym miejscem dla sztuki w Sopocie, goszcząc wystawy coroczne i okolicznościowe. Po zakończeniu II wojny światowej budynek zaczął pełnić nowe funkcje – początkowo mieścił Wydział Rzeźby Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Pięknych, znanej jako "szkoła sopocka", a później służył Funduszowi Wczasów Pracowniczych.Obecnie, po kolejnych przekształceniach, pawilon funkcjonuje jako klub Sfinks, nadal będąc miejscem kulturalnych spotkań i wydarzeń, choć w zupełnie innym charakterze niż przed laty.