Budynek jednopiętrowy z drewnianymi okiennicami, nakryty mansardowym dachem, pokrytym dachówką holenderską, dawniej należący do właściciela młyna, obecnie znany jako "Dworek Młynarza". W latach 1977-1979 przeszedł gruntowny remont i stał się siedzibą sopockiego oddziału Muzeum Stutthof. Obecnie budynek nie pełni tej funkcji, a w jego wnętrzu mieściła się pracownia badawcza oraz archiwum poświęcone historii ruchu oporu na Pomorzu i Polonii Gdańskiej.

Murowany, parterowy domek o mansardowym dachu z naczółkami. Prezentuje się z wystawką - lukarną zwieńczoną trójkątnym frontonem, którą cechuje niezwykle staranna oprawa świetlika. Choć budynek ten pojawił się na mapach Sopotu dopiero w 1843 roku, jego architektoniczny charakter sugeruje, że jest to konstrukcja z wcześniejszego okresu.

Zbudowany około 1853 roku, w czasach gdy po uruchomieniu zakładu kąpielowego Sopot rozwinął się w większą osadę, ten skromny parterowy budynek należał do doktora Benziera, który był naczelnym lekarzem sopockiego kąpieliska w latach 1849-1897. Z zewnątrz prezentuje się jako budowla o niskim parterze z naczółkowym dachem pokrytym dachówką holenderską. Na froncie można zauważyć dwuokienne okno wystawowe z półkolistym świetlikiem u szczytu. Kamienny słupek przedprogowy, na którym wyryta jest data 1762, świadczy o wcześniejszych tradycjach związanych z tą budowlą.

Parterowy dom z mieszkalnym poddaszem, przykryty czterospadowym, ceramicznym dachem, zbudowany w 1922 roku według projektu architekta H. Jadscha. Od strony południowej budynek ma trój okienną wystawkę z półkolistym świetlikiem i trójkątnym frontonem. Przed wystawką umieszczono owalny taras wsparty na półkolistej ścianie przeszklonej na całej wysokości parteru. Przed wojną dom wraz z otaczającym go ogrodem stanowił ośrodek rekreacyjny dla wczasowiczów i mieszkańców Sopotu. W obszernej sali na parterze udzielano lekcji tańca i szermierki.

Na skraju sopockiej skarpy, w 1919 roku zbudowano parterową willę z poddaszem, przykrytą mansardowym dachem z naczółkami i lukarnami, oraz tradycyjną wystawką z frontonem. W centrum południowej elewacji umieszczono drewnianą dobudówkę pełniącą rolę sieni i werandy, z niewielkim tarasem na dachu obramowanym drewnianą balustradą.

Budynek jest przykryty mansardowym dachem z dużymi naczółkami, ma obszerne, przystosowane do celów mieszkalnych poddasze oraz wystawkę od frontu ozdobioną trójkątnym frontonem. Przed kapitalnym remontem ukończonym w 1987 roku miał również od frontu ganek z tarasem wspartym na sześciu drewnianych, rzeźbionych kolumnach.

Zbudowany w 1920 roku parterowy dom mieszkalny z mansardowym dachem i trójokienną wystawką zwieńczoną ozdobnym frontonem.

Parterowy dwurodzinny domek mieszkalny, przykryty ceramicznym, naczółkowym dachem z wystawką, murowany, ze ścianami szczytowymi o konstrukcji szkieletowej na poddaszu. Zbudowany na przełomie XIX i XX wieku.

Wczesnośredniowieczne, wyżynne grodzisko sopockie znajduje się na granicy Górnego i Dolnego Sopotu w północnej części miasta. Wzgórze grodowe, usytuowane niezwykle obronnie ograniczają od północy i południa dwie dolinki. Są one głęboko wcięte w poziom tarasowy i mają strome, trudne do przebycia stoki. dnem dolinek do dzisiaj płyną wartkie potoki. Od wschodu wzgórze opada stromo ku podmokłemu obszarowi platformy abrazyjnej. Obszar ten zajęty dawniej przez morze, a następnie przez bagna bronił dostępu do grodu. Sopockie grodzisko, kształtu prawie kwadratowego, o wymiarach około 50 na 45 metrów posiada dobrze zachowana konstrukcje wałów ziemnych. Najwyższy, najlepiej zachowany wał oraz głęboka fosa od strony zachodniej wskazują na szczególnie silne umocnienie od strony pozbawionej naturalnej obronności. Wały ziemne zachowały się także od północy i południa są jednak znacznie mniejsze. Brama wjazdowa znajdowała się także od południa. Prawie kwadratowe wnętrze grodziska jest płaskie i piaszczyste. Strome stoki wzgórza i wały porasta las bukowy. W latach 1961-1963 na grodzisku w Sopocie Muzeum Archeologiczne w Gdańsku przeprowadziło prace wykopaliskowe. Odsłonięto dwie półziemianki wylepione gliną i dwa paleniska. Środek grodu zajmował pusty plac zwany majdanem. Wykopaliska dostarczyły bogatego materiału zabytkowego. Odkryto liczne ułamki ceramiki ręcznie lepionej, z których odtworzono całe naczynia. Ornamentyka i kształty naczyń wskazują na wyrób słowiański. Znaleziono kościane igły i szydła, szklane i bursztynowe paciorki, fragmenty grzebienia rogowego i wędzidła do uprzęży końskiej. Szczególnie obfity jest materiał bursztynowy, surowiec i półsurowiec oraz wyroby bursztynowe. Badania archeologiczne udowodniły niezbicie, że sopocki gród, trzykrotnie wznoszony i palony, powstał w VII wieku i był użytkowany do połowy X wieku. Sopockie grodzisko jest obiektem kultury prapolskiej okresu przedpiastowskiego. Był to gród plemienny pełniący role strażnicy nadmorskiej. Role te około połowy X wieku przejął korzystniej usytuowany, silniejszy, rozwijający się Gdańsk, będący wyrazem zmian politycznych na polskim pomorzu w czasie kształtowania się państwa. Obecnie na terenie grodziska odbywają się pokazy walk rycerskich, strzelania z łuku, prezentacje rzemiosł, a także prowadzone są lekcje żywej historii dla młodzieży szkolnej.